مقاله «تبیین نقش مدیریت و رهبری با رویکرد مشارکت ذینفعان برای کاهش حوادث در پروژههای ساختمانی شرکتهای رتبه یک ابنیه تهران»، در نشریه علمی-تخصصی معماری و هنر پارس منتشر شده است.

به گزارش روابط عمومی دانشگاه معماری و هنر پارس، مقاله «تبیین نقش مدیریت و رهبری با رویکرد مشارکت ذینفعان برای کاهش حوادث در پروژههای ساختمانی شرکتهای رتبه یک ابنیه تهران» به قلم دکتر فرهنگ شعفی (استاد برجسته دانشگاه پارس، مدیر گروه دورههای ارشد مهندسی و مدیریت ساخت و ارشد مدیریت ساختهها) و با همکاری مهندس فرناز محمدعلیخانی (دانشآموخته کارشناسی ارشد مدیریت پروژه و ساخت دانشگاه پارس)، در نشریه علمی-تخصصی معماری و هنر پارس منتشر شده است.
در بخشی از این مقاله آمده است:
«همزمان با حركت رو به جلو و رشد روزافزون توسعه زيرساختهای كشور و تحول صنعت ساختمان و اجرای پروژههای عمرانی در كشور، متأسفانه شاهد آن هستيم كه نرخ حوادث و سوانح شغلی در اين صنعت، وضعيت مناسب و مطلوبی نداشته و در عين حال روند فزاينده و نگرانكنندهای را در طول ساليان اخير دنبال میکند (تقینژاد، 1396). با توجه به اهميت موضوع ايمنی و كاهش حوادث در ساختمانسازی، در اين تحقيق هدف كلی، تبيين نقش مديريت و رهبری با رويكرد مشاركت ذينفعان پروژه از جمله مالكان، پيمانكاران اصلی و فرعی، سازندگان، بهرهبرداران، دستگاههای نظارت و كنترل و… است و اهداف فرعی از جمله، بررسی نقش آموزش و فرهنگ ايمنی و در آخر سعی در نهادينهكردن مديريت و رهبری ايمنی در پروژههای ساختمانی برای جلوگيری از بروز حوادث و تكرارشدن آنها و در نهايت افزايش ايمنی میباشد.»
دکتر فرهنگ شعفی طی گفتوگویی، درباره هدف از تدوین این مقاله تخصصی گفت: ایده اولیه این پژوهش در پاسخ به این سوال شکل گرفت: «چرا با وجود رعایت دستورالعملهای ایمنی همچنان حوادث در پروژههای ساختمانی رخ میدهند؟»
وی با بیان اینکه پاسخ سوال یادشده را باید در سبک رهبری، شیوههای مدیریت و میزان مشارکت واقعی ذینفعان جستوجو کرد، اظهار داشت: در این پژوهش میدانی به بررسی و تحلیل نقش مدیران پروژه، سرپرستان کارگاه و ذینفعان کلیدی در شکلگیری فضای ایمن کاری پرداختهایم.
دکتر شعفی ضمن اشاره به دستاوردهای این پژوهش، مطرح کرد: نتایج نشان میدهد که رهبری مشارکتی و مدیریت تعاملگرا، تأثیر قابل توجهی در کاهش ریسکها، افزایش حس مالکیت در تیمها و ارتقای فرهنگ ایمنی دارد.
وی در پایان خاطرنشان کرد: در این مقاله با مطالعه موردی چهار پروژه فعال در تهران راهکارهای عملی برای بهبود عملکرد ایمنی در پروژه ساختمانی ارائه شده است.





